Basnik Benedikt Dyrlich je přez lěta literarneho a publicistiskeho tworjenja stajnje tež krótku powědacu prozu spisał. Za słuchoknihu je sam wubrał někotre powědki ze swojeje 2022 wuńdźeneje zběrki “Na motawych mjezach”. Su to “Cuza hospoda”, “Mlokowy karan”, “Na motawych mjezach”, “Nazymny park” a “Kup domu”. Po dołhosći a formje rozdźělne, jednoći powědki nošna tema: poćah Jěwy a Hadama we wšej swojej trajnej komplikowanosći. Zdobom wěnuje so awtor w powědkach kritisce towaršnostnym zjawam. Na předań tež jako MP3-download.

»Nakładnistwo je sej zawěrno tež toho wědome, što je z Wjesnymi šibałcami zaso do serbskeje přitomnosće přinjesło. Serbska identita njewuwiwa a njeskruća so bjez serbskich swojoraznosćow, mjez kotrymiž je šibałstwo jedna z njeparujomnych. Snadź hodźi so tole zaso za načasnu literaturu bóle wožiwić.« Sieghard KozelAwtor a wudawaćel Marko Grojlich so jara za literarne twórby narańšich serbskich ludowych powědarjow hori. W jeho knižnej polcy steja jich knižki blisko hromadźe jako wosebita skupinka. Sam za sebje mjenuje wón awtorow „wjesnych šibałcow“, wšak su woni husto wo tajkich a hinašich šibałstwach pisali. Za słuchoknihu ze samsnym pomjenowanjom je Grojlich do tamnych knihow pokuknył a wšelke žortne powědki wupytał. A dokelž je nazhonity rěčnik, je je tež hnydom sam čitał. Zo so jemu při tym narańša serbšćina na jazyk tłóčeše, tomu so zawěrno njeje móhł wobarać. A čemu tež? Je wona tola přewšo rjana. A tak zaklinča nětko někotre twórby Richarda Iselta, Arnošta Simona, Měrćina Nowaka-Njechorńskeho, Pawoła Grojlicha a Jurja Budarja z Krakec tak, kaž su je tući spisali. Tež sławny ludowy pěsnjer Handrij Falka z Bukojny je mjez awtorami zabawnych tekstow a někotři dalši swěrni dopisowarjo do nowin, kotřiž pak su chcyjo nochcyjo njemjenowani wostali.

„Wšitko w tutej knižce je čista wěrnosć. Jeli so wam zda, zo njeje so ničo z toho stać móhło, da zaleži to najskerje na tym, zo nimaće toho praweho přećela.“ Takle so kołwrótne stawiznički wo přećelomaj Michale a Filipje zahaja a tak so wone tež skónča. Filip, tež Flipi mjenowany, chce kóždemu pomhać. Zwjetša so při tym něšto nimokuli, tak zo w šuli zapiski a čorne dypki sydaja. Michałej pak so njeporadźi, Flipija wot dobrych skutkow wotdźeržeć. Tuž so jemu runje tak zeńdźe. Njech pak hara tež wjetša była: Wonaj staj a wostanjetaj přećelej. Wot 8 lět “Šwintuchaj” – kniha, kotraž bě w lěće 2013 mjez serbskim čitarstwom kontrowersnu diskusiju wuwabiła, dokelž so w njej wobchadna rěč jewi, je nětko kompletnje jako słuchokniha wušła. Rěč a wobsah stej při tym cyle na jeje adresatow wusměrjenej: na dźěći wot něhdźe 8 lět, ale tež na staršich, kotřiž swój humor hišće zhubili njejsu. Wulka tema knihi – přećelstwo – dźě nihdy na aktualnosći njezhubi.

Kak je to było z dźědom a jeho cigarami? Štó je tajnje kurješe a potom wěste ćeže měješe? Kak tomu, zo chcychu wjesni holcy w dohodownym času z dźědowym dobrym palencom kurotwy łójić? Što je so stało při plincypječenju bjez wowki a maćerje? Kak je baba dźěći do swójbow přinjesła? To a dalše zhoniće w słuchoknize z wuběrom Jana Wornarjowych powědančkow, połnych swojorazneje šibałosće, ze zběrkow »Wajchtar trubi« a »Po wsy horje a dele«. Znaty dźiwadźelnik Michał Lorenc čita je na wulce zabawne wašnje.

Za słuchoknihu je basnica a awtorka krótkoprozy wubrała někotre powědki ze swojeje 2021 wuńdźeneje zběrki »Stop a stup«: »Krawata«, »Čerwjenawka«, »Wažny pismik«, »Doktor Fridolin Fumlofak«, »Flockdownkino« a dalše. W nich zapopaduje kedźbliwje wokomiki wšědneho dnja a wosebitych podawkow. Ze šćipatym humorom wopisuje na zabawne wašnje mjenje abo bóle zwjeselace zjawy našeho časa a žiwjenske wobstejnosće.

Lětsa je tomu wosomdźesat lět, zo je roman Jakuba Lorenca-Zalěskeho "Kupa zabytych" prěni raz wušoł. Mjeztym předleži hižo w štwórtym serbskim wudaću a nimo toho w němskim přełožku w rjedźe Serbska biblioteka. To bjezdwěla na to pokaza, zo je zajim za "najspodźiwnišu knihu, kotraž je hdy w serbskej rěči wušła", kaž ju Ota Wićaz jónu mjenowaše, trajny.Što pak tónle zajim zbudźi? Je to snadź magija woneje "spodźiwneje mocy", kotraž awtora po jeho słowach často dosć do dźěła honješe a kotrejež so dowobarać njezamó? Tajenka to, kotraž drje so nihdy njewukopa.Za dalše wudaće romana, nětko jako słuchokniha, je serbski dźiwadźelnik a wnuk Zalěskeho Michał Lorenc naročny tekst čitał, je Jakubej Zalěskemu, jeho rjekej, a smjertnicy a wšěm tym druhim, kotrychž "pytaca duša" na swojim pućowanju zetka, hłós dał. A tute hłosy słyšeć je kaž meditacija.