Nazhonita wudawaćelka Marka Maćijowa je pohonjowała awtorki a awtorow
pisać za zběrnik eseje, kiž měli čitarstwu nastorki dać, wo tučasnym
stawje a wo přichodźe serbskeje towaršnosće rozmyslować. 19 awtorkow a
awtorow z Hornjeje, srjedźneje a Delnjeje Łužicy je so z přinoškom na
ediciji wobdźěliło: Marcel Brauman, Jadwiga Bujnowska, Róža Domašcyna,
Benedikt Dyrlich, Pětr Dźisławk, Ingrid Hustetowa, Theresa Jacobsowa,
Stefanie Krawcojc, Robert Lorenc, Jan Malink, Jadwiga Malinkowa, Lubina
Malinkowa, Trudla Malinkowa, Werner Měškank, Justyna Michniuk, Ines
Neumanojc, Julian Nyča, Cordula Ratajczakowa a Sylwija Šěnowa. Paleta
temow je šěroka, wjacori wěnuja so mjez druhim pospytej rewitalizacije
serbšćiny. Teksty su přewšo zajimawe po předmjeće a po wašnju powědanja.
Štóž so z nimi zaběra, njedóstanje žane hotowe wotmołwy, pisa
wudawaćelka w swojim předsłowje. Jej je šło wo kritisko-produktiwne widy
na serbsku towaršnosć ze wšelakich stejnišćow. Kniha wobsahuje hornjo- a
delnjoserbske teksty.
Zajimawe dohlady na Balkan a Bliski orient w mjezywójnskim a wójnskim časuZ awtentiskimi anekdotami z njeměrneho wšědneho dnja žurnalistaW lětomaj 1961 a 1963 wuda serbski žurnalist a wšudźebył Jurij Wićaz dwaj zwjazkaj dopomnjenkow na swoje přewšo zajimawe a njeměrne powołanske žiwjenje. Wozmje čitarja jako pućowanski a zdobom politisko-stawizniski přewodnik. W 1. zwjazku pućujeće z nim po krajach „pulwroweho suda“ Balkana w mjezywójnskim času, doniž Wićaz hrožacej wójnje do Turkowskeje njewućeknje.
Zajimawe dohlady na Balkan a Bliski orient w mjezywójnskim a wójnskim časuZ awtentiskimi anekdotami z njeměrneho wšědneho dnja žurnalistaSwój nachwilny eksil hač do kónca Druheje swětoweje wójny, mjenujcy Palestinu a wopyty w kraju pyramidow wopisuje wón w 2. zwjazku. Nazornje a lóštnje předstaji nam Wićaz krajiny, města a ludźi, kotrychž bě na swojich žiwjenskich stacijach zeznał, a powěda wo dyrdomdejach a šmjatach po swěće honjaceho žurnalista. Z nimi zwisowachu často wažne politiske podawki, kotrež jako korespondent druhdy bjezposrědnje sobu dožiwi.
Što serbskich młodostnych zaběra? Kotre temy młodźi ludźo literarnje wobdźěłuja a na kotrym niwowje? LitMiks’24 poda dohlad, kotre symješka so aktualnje na serbskim literarnym polu wuwiwaja a kak sylne su. Přewažnje čerpaja młodźi z dožiwjenjow a nazhonjenjow w swojim wušim wobkruhu a dowola čitarjam z tym wid do swojeho kosmosa, towaršnostne abo samo politiske temy so w powědkach a basnjach skerje marginalnje wotbłyšćuja. Proba zmužitosće, putace wobkedźbowanja na pućowanjach, wysk a stysk lubosće, digitalny stres ... LitMiks’24 je połny zajimawych lyriskich a prozaiskich překwapjenkow, nic jenož za młodych čitarjow.
Awtorki a awtorojo:
Milena Berensmeierec, Jan Bogusz, Fabian
Brycka, Hanka Clausenec, Marie-Charlott Čornakec, Damian Dyrlich,
Franziska Kušec, Hermine Lehmann, Justyna Michniuk, Julius Paška, Milena
Šołćic, Jakub Wowčer, Annamaria Zahonowa, Sara Zellerec
Der zwölfte Band
der Reihe »Die sorbische Bibliothek« ist die erste Anthologie der
Edition. Sie enthält Prosastücke, die allesamt nach 1990 entstanden
sind, überwiegend deutsche Autorfassungen. Unter den neun
Erstveröffentlichungen finden sich Jurij Brězans »Brief an meine Enkel«
in der Übersetzung der Herausgeberin Maria Matschie sowie »Das
Meilensteinpuzzle« von Kerstin Młynkec. Fragen nach dem Woher und dem
Wohin, nach Verwundungen und Vorurteilen, nach Aufbruch und Ausblick
sind zentrale Themen der 22 Erzählungen. Der Form nach vielfältig, eint
sie die beständige Auseinandersetzung mit Herkunft, Identität und
Wandel. Was bleibt, was wird sich verändern?
Autorinnen und Autoren: Jurij Brězan, Benno Budar,
Měrana Cušcyna, Róža Domašcyna, Benedikt Dyrlich, Dušan
Hajduk-Veljković, Lubina Hajduk-Veljkovićowa, Jurij Koch, Kito Lorenc,
Měrka Mětowa, Kerstin Młynkec, Christian Schneider, Dorothea Šołćina,
Angela Stachowa
Před wjace hač pjećatřiceći lětami jako dźesaty zwjazk »Zhromadźenych spisow« wušły roman Jurja Brězana jedna wo starym nanje Tobiašu Hawku, kotryž »dojedna so sam ze sobu na hišće wosom połnych dnjow žiwjenja. Wón wumrě w poslednjej minuće dźesateho dnja. W tychle dźesać dnjach přežiwi swoje žiwjenje hišće jónu, w pjećsadowych powědanjach, w zetkanjach, pohibach, gestach, w haj-a-ně a tež w njepomnjeću. Tobiaš Hawk znosy swoje žiwjenje hromadźe, nic zo by je wustajał, jako wosebitosć abo přikład snano, a rozdźěli je jako namrěwstwo.« Brězan pisa wo mužu wysokeje staroby, kotryž ma mysle swoje žiwjenje dostojnje zakónčić. »Štóž tole zbliska sobu dožiwi, dowě so, zo njemóže dostojnje wumrěć, štóž njeje dostojnje žiwy był. Što pak to je: dostojnje žiwy być?« Brězanowy roman spyta na tute dźeń a bóle palace prašenje wotmołwjeć.
Pozastań a zastup do tuteje wosebiteje knihi, luba čitarka, luby čitarjo! Krótki čas jenož traje sněženkowe flockdownkino, pišpota w šlewjerju Hamorskeje milinarnje holanska fata morgana a pyta Julija swojeho nanka, rumpodicha na hodownych wikach. Awtorka tute wokomiki kedźbliwje zapopadnje. Wjedźe će do lubozneje krajiny pod Čornobohom a do wjelewěžateho Budyšina, rozmysluje wo dźiwnosćach serbskeje rěče a česćuje basnikow a wuměłče a rjekow wšědneho dnja.
Přez lětdźesatkaj je Beno Budar zaso a zaso jězdźił k serbskim staršim žónskim, zo bychu jemu powědali swoje dopomnjenki na poslednje dny 2. swětoweje wójny, 73 z nich je w jeho dołho wočakowanej knize zastupjene. Lochko jim njebě, wo swojich wosudach rěčeć, husto bě dopomnjenje jara bolostne. Zdobom pak bě wolóžace, su dźě žony zrědka hdy někomu wo swojich najhóršich dožiwjenjach rozprawjeli. »Što sym ja wšo dožiwiła«, praji swědka časa w knize, »sym wjesoła, zo móžu to někomu powědać.« A tak su tute jich dopomnjenki kaž pózdni wukřik, swědčo wo hrózbnym času. Kniha »Sym měła tajki strach« nawjazuje na wjele čitanu knihu Bena Budarja »Tež ja mějach zbožo«. Wonej stej hromadźe słušacej dźělej cyłka. We woběmaj wopisuja so na jimace wašnje wokomiki njesměrneho stracha, ale tež zboža w časach wójny.
Mit Róža Domašcyna (*1951) finden sich die sorbische und deutsche Poesie auf einer neuen, höchst innovativen Entwicklungsstufe wieder. Die Abkehr von bisherigen Schreibweisen ist radikal. Dabei unterliegen die Gedichte Róža Domašcynas einer unaufhörlichen Wandlung. Das gilt auch für die Lautklänge. Das neue Wortall der Dichterin desorientiert und destabilisiert. Darin ist es zutiefst Ausdruck unserer Gegenwart. Die energiegeladene poetische Zeichenwelt wird zum Quell fortdauernder Kreativität und unabschließbarer, zumal weiblicher Metamorphosen.
Nan, kiž je so strowy z wójny wróćił, smjertnje znježboži, hdyž za swójbu dom twari. Podawk wubudźi pola 10-lětneho syna wulki stysk za nanom. Hdyž wjele lět po tym jednoho dnja nawječor cuzeho muža z awtom sobu wozmje, spóznaje w nim nana. Tón pak zaso wulěze, prjedy hač móžetaj sej rjec, štož staj sej hišće rjec chcyłoj … Kochowe dopomnjeća na dźěćace a młodźinske lěta su wodźene wot dramatiskich poslednich dnjow swětoweje wójny a wot započatkow hinašeho časa.
»Susodej njewukaj přez płót, to načini bolace woči«, wě mudre serbske přisłowo radźić. A wěsće něšto na tym je, wšako tči w kóždym přisłowje znajmjeńša kusk wěrnosće. Awtorki a awtorojo noweje antologije serbskeje prozy pak su njedźiwajcy toho susodam »přez płót« pohladali a wo nich žortne abo chutne powědki spisali. Tajkich susodow wšak je wšudźe na swěće, bliskich abo daloko zdalenych.
W knize zastupjeni su Měrana Cušcyna, Jěwa-Marja Čornakec, Róža Domašcyna, Lubina Hajduk-Veljkovićowa, Marja Krawcec, Lydija Maćijowa, Měrka Mětowa, Marja Młynkowa, Sylwija Šěnowa, Dorothea Šołćina, Jurij Brězan, Beno Budar, Benedikt Dyrlich, Pětr Dźisławk, Dušan Hajduk-Veljković, Jurij Koch, Křesćan Krawc, Jan Lajnert, Kito Lorenc, Alfons Wićaz a Jan Wornar. W swojich powědkach pisaja wo tajkich a wonajkich zetkanjach.
Pućowanska swoboda, demokratija, swoboda měnjenja – štož je dźensa samozrozumliwe, su sej ludźo tudy před 30 lětami z měrliwej rewoluciju wubědźili. Kniha „Nowa swoboda?“ přinošuje k reflektowanju časa přewróta 1989/90 ze serbskeho wida. Noworjadowanje hospodarstwa, wužiwanje/njewužiwanje nowych šansow w serbskim šulstwje, rozpušćenje prodrustwa - rozsudy před 30 lětami maja wliw hač do dźensnišeho a postajeja towaršnostnu runje tak kaž indiwidualnu situaciju tež Serbow. 12 časowych swědkow w třiróžku mjez Miłorazom, Bukecami a Šunowom su awtorce dr. Corduli Ratajczakowej wo swojich dožiwjenjach a nazhonjenjach powědali. Čornoběłe fotografije Jürgena Maćija maja swójske wuprajenje a wudospołnjenja zaćišće tekstow.
W knize zastupjeni su:
Měrko Brankačk, Gabriela Gruhlowa, Hajko Kozel, Jana Markowa, Měrka Mětowa , Manfred Nowak a Rosemarie Nowakowa, Jan Nuk, Benedikt Rjeda, Rejza Šěnowa, Jan Wjesela, Arnd Zoba, Mónika Žurowa
Im Frühjahr 1996 entschließt sich Jurij Koch (*1936), ein Tagebuch zu führen. In den Mittelpunkt seiner Beobachtungen gerät dabei der dramatische Kampf eines Lausitzer Dorfes gegen seine „Grubenfahrt“. Koch dokumentiert die letzten Jahre von Horno, den Widerstand vieler Bewohner gegen die drohende Umsiedlung und, wie dieser letztlich gebrochen wurde. Zugleich beleuchtet er das Geschehen in der Welt. Sein Tagebuch ist eine Niederschrift zeitkritischer und selbstreflexiver Betrachtungen einer Landschaft, deren Umbrüche wie in einem kleinen Kosmos als Weltangelegenhiet erkennbar sind. Bei allem Ernst der Themen schreibt Koch mit Humor und sehr unterhaltsam. Eingeschoben sind literarische Texte des Autors aus den 1990er-Jahren, unter anderem ein bislang unveröffentlichtes Romanfragment.
W druhej knize swojeje awtobiografiskeje twórby rysuje Benedikt Dyrlich mězniki a etapy žiwjenja po přewróće. Prěni kapitl wopřijima lěta 1990 do 1995, w kotrychž bě zapósłanc Sakskeho krajneho sejma. Druhi kapitl je wěnowany dobje, w kotrejž skutkowaše jako šefredaktor Serbskich Nowin, a třeći wobsahuje čas po ćežkim njezbožu w lěću 2009, kiž jeho powołanske žiwjenje njejapcy skónči. Přewrót je tež Dyrlichowe žiwjenje bytostnje přeměnił, wostał pak je jeho bojowniski duch. Hač jako politikar, nowinar abo předsyda Zwjazka serbskich wuměłcow, njesprócniwje, druhdy tež ze zasakłej hejatosću, je Dyrlich za přichod serbstwa a serbskeho wuměłstwa, za swobodu medijow a demokratiju w Serbach wojował a při tym njerědko njehnadu žnjał. Kniha dokumentuje jeho žiwjenje w nowych politiskich wobstejnosćach a jeho wid na podawki časa, zdobom je putacy zarys najmłódšich serbskich stawiznow.
Im zweiten Band seiner Autobiografie beschreibt Benedikt Dyrlich die Etappen nach der Wende. Das erste Kapitel des Bandes umfasst die Jahre seines Wirkens im Sächsischen Landtag als Abgeordneter der SPD-Fraktion, das zweite die Zeit, in der er Chefredakteur der sorbischen Tageszeitung „Serbske Nowiny“ war. Das dritte Kapitel schildert die Jahre nach seinem schweren Unfall im Sommer 2009, der ihn plötzlich aus dem beruflichen Alltag riss. Der Umbruch 1989/90 hat auch Dyrlichs Leben entscheidend verändert, beständig war jedoch seine kämpferische Natur. Ob als Politiker, Journalist oder Vorsitzender des Sorbischen Künstlerbundes, unermüdlich, bisweilen mit ungestümer Hartnäckigkeit, setzte er sich für die Gegenwart und Zukunft seines Volkes ein, für dessen Literatur und Kunst. Er stritt für die Unabhängigkeit der Medien, für Demokratie bei den Sorben und fiel dabei nicht selten in Ungnade. Das Buch zeichnet seinen Weg in den neuen politischen Verhältnissen und seine persönliche Sicht auf die Ereignisse zum Zeitpunkt des Geschehens. Zugleich ist es ein spannender Abriss der jüngsten sorbischen Geschichte. Die Zeitdokumente wurden zumeist in obersorbischer Sprache verfasst. Diese wurden von Dietrich Scholze ins Deutsche übertragen.
Lětźasetki »ducy pó domowni« jo znata a woblubowana reportarka Jutta Kaiserowa serbskim luźam sćerpnje pśisłuchała a žywjenje w našych stronach kradosćiwje wobglědowała. Nět su nastali z jeje bogatych dožywjenjow a nazgónjenjow wobraznite a cuśniwe knigły. W nich pśedstaja na pśikład Bukow, Pódgólu a Zakaznju, brjazyńsku ludowu awtorku Martu Bělkowu, bórkojskego gójca Manfreda Dušku abo lutki-źěłaśerki w Hochoskej góli.
„Te wušej połtera sta bokow su wažna dokumentacija našogo dołojcnołužyskego žywjenja, a to na progu wšakeju politiskeju systemowu. Reportarske teksty z domownje, do knigłow zwězane, su hejnak swětny wósadnik, do kótaregož dejali wjele luźi glědaś, gaž kśě sebje swóju serbsku dušu wogrěś.ʺ
Jurij KochZ mócu jeje słow móžomy hyšći raz z Błośańskeju gustu jěś abo dožywjaś pówójnske wuwiśe rolnikarstwa. Se wě wulicujo Jutta Kaiserowa teke wó njewšednem a žurnem źěle serbskich rozgłosownikow, ako su samo swěźenje a wuběźowanja organizěrowali.
Benedikt Dyrlich, aufgewachsen in der sorbisch-katholischen Oberlausitz, ist ein kantiger Typ, der schon als junger Mann stets und ständig aneckte. 1964 verließ er den gängigen Werdegang eines DDR-Schülers und kam an das Bischöfliche Vorseminar in Schöneiche bei Berlin. Er sollte Priester werden. Aber Geistlicher wurde er nicht, stattdessen Literat, Theaterdramaturg, Politiker, Chefredakteur – ein Mensch der Worte und der Tat, ein Patriot, der Widerspruch nicht scheute, wenn ihm etwas gegen den Strich ging, der aber auch Zugeständnisse machen musste, wenn er Gefahr lief, seine Zukunft aufs Spiel zu setzen. Mit Auszügen aus Tagebüchern, Briefen und Beiträgen, die er seit Beginn der 1970er-Jahre gesammelt hat, zeichnet er im ersten Teil seines zweibändigen Werkes rückblickend Etappen seiner Biografie wie auch die Verhältnisse in der DDR bis zum politischen Umbruch im Herbst 1989. Eine Besonderheit des Buches ist, dass es Einblick gewährt in die „Wortschmiede“. Man erfährt Hintergründe, teils sogar den Entstehungstag einiger von Dyrlichs bekanntesten Gedichten.
In vorliegendem Buch begibt sich der Autor Robert Lorenz auf die Spur des Schlesischen und seiner Konstrukteure an der Neiße in Vergangenheit und Gegenwart. Nach 1990 erlebte das Bekenntnis zu einer schlesischen Identität in Görlitz und seinem Umland großen Zuspruch. In der östlichen Oberlausitz entstand zeitweilig eine schlesische politische Bewegung, hier wurden erinnerungspolitische Debatten mit weit überregionaler Bedeutung geführt. Eine vermeintliche Randregion drängte ins Scheinwerferlicht, fragte selbstbewusst nach ihrem Platz in Geschichte und Gegenwart und löste damit Fragen und Verunsicherungen aus, die bis heute nachhallen.
Beobachtungen auf Volksfesten, bei Heimatabenden und Fußballspielen stehen neben Analysen volkskundlicher Texte und Interviews mit zentralen Akteuren. Und immer wieder taucht der Autor aus stadtethnografischer Perspektive in die Fülle der Görlitzer Geschichtshorizonte ein, die diese Stadt auszeichnen wie nur wenige andere. Damit entsteht ein faszinierender Text über Heimat, Geschichte, Erinnerung und Identität in der Mitte Europas.
Žiwjenski puć basnika a spisowaćela Benedikta Dyrlicha njebě a njeje płony, je skerje kamjenjaty. Hač jako student w Erfurće a w Lipsku, jako hladar chorych w Kamjenicy, jako dramaturg w Budyšinje, jako zapósłanc Sakskeho krajneho sejma, jako šefredaktor Serbskich Nowin a nic naposledk jako njesprócniwy narodny a wuměłski prócowar, husto dyrbješe njesměrnje wojować, zo móhł po swojim puću dale kročić, dokelž jemu kamjenje do puća walichu. W dwěmaj knihomaj – druha wuńdźe 2019 – rysuje awtor wróćo zhladujo z putacymi wurězkami z dźenikowych zapiskow, listow a pojednanjow mězniki a etapy swojeho žiwjenja. Wosebitosć awtobiografiskeje twórby je, zo njezhoni čitar jenož wjele wo žiwjenju awtora a wobstejnosćach w kraju, ale zo poskića so jemu tež njewšědny dohlad do »małeje komorki«, w kotrejž nastawa a rosće poezija.
Janikej Šajatowićej so přeco zaso dźije, kak so jeho nan w młowojtym bahnje zhubi a so hižo nihdy njenawróći. W myslach a sonach Niny wjerći so wšo wokoło Romana, do kotrehož je zalubowana. Seminar, na kotrymž chcetaj swoje sony zrozumić a wowliwować nawuknyć, pak wopokaza so jako strašny trip do swěta sćinow.
Fantastiska stawizna za čitarjow wot 14 lětJanikej Šajatowićej so přeco zaso wo swojim nanje dźije. Mać pak jemu přičinu nanoweho zhubjenja zamjelči. Zo by hólčec skónčnje zhonił, kotry zmysł, kajka powěsć w jeho nócnych dožiwjenjach tči, wobdźěli so na seminarje wo wułožowanju sonow. Nina pak bě wot swojeje přećelki wo jasnym sonjenju słyšała. Chce wjace wo tym zhonić a so nadźija, zo na seminarje swoje sony wědomje wobwliwować nawuknje. Bórze Janik a Nina pytnjetaj, zo ma nawoda seminara, kiž so Master mjenuje, wostrózbnjace wotpohlady. Z pomocu noweho medicinskeho srědka a kompjuteroweje hry zawjedźe wobdźělnikow do paralelneho swěta. Tam, na mjezy mjez žiwjenjom a smjerću, mjez sonom a realitu, zetka Janik nana a namaka wotmołwy na swoje prašenja. Nina pak spóznaje přičiny swojich starosćow. Jako so jimaj skónčnje wuswětli, štó so za mysterioznym Masterom chowa, je hižo nimale přepozdźe.
Kito Lorenc (1938─2017) steht für sechs Jahrzehnte sorbischer und deutscher Poesie. Er liegt mit seinem Werk in vielerlei Hinsicht „dazwischen“: Er dichtete auf Sorbisch und Deutsch. Er schuf eine Ästhetik zwischen beiden Sprachen, Literaturen und Kulturen. Vor allem aber war er, ganz ambivalent, zwischen Ernst und Ironie, zwischen Innigkeit und Witz zu Hause. An den Grenzen der Sprache kannte er keine natürliche Grenze.
Die Monografie gibt den schöpferischen Werdegang von Kito Lorenc in der Chronologie der Werke in beiden Sprachen wieder und stellt eine umfassende Würdigung des Dichters dar.
W Budyšinje je so grawoćiwy njeskutk stał. Znateho trenarja wolejbuloweho towarstwa »Běła hwězda« su zamordowaneho w sportowni namakali. Młoda serbska komisarka Janka Žurowa, kotraž z mužom a synom w měsće bydli, a jeje němski kolega a nježenjenc Alek dyrbitaj tak skoku kaž móžno mordarja wuslědźić, wšako hrozy strach, zo je sej něchtó do hłowy stajił, wuspěšnych trenarjow morić. Slědźenja wjedu komisarow do swěta dorostoweho sporta, a čim bóle so do pada zanurjataj, ćim wjetša bywa ličba podhladnych.Zabawnje powěda Lubina Hajduk-Veljkovićowa wo pytanju winowateho. Wosebitosć jeje noweje kriminalki je serbsko-němski miljej, w kotrymž jedna. Ze žortom wopisuje awtorka, kak mjez komisaromaj tež wšelakeho narodneho wašnja dla přeco zaso k napjatosćam dóńdźe.
Der Oberamtshauptmann der Oberlausitz Reichsgraf Friedrich Caspar von Gersdorf (1699─1751) prägte als zentraler politischer Akteur und engagierter Pietist die Geschicke der Region in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Lubina Mahling rückt in vorliegender Arbeit diese Persönlichkeit in den Fokus ihrer Betrachtungen.Friedrich Caspar von Gersdorf ermöglichte nicht nur den Aufbau und das Bestehen der Herrnhuter Brüdergemeine, sondern bemühte sich auch um die pietistische Erweckung unter den Sorben. Zu seinen wichtigsten Unternehmungen zählt das 1737 nach dem Vorbild der Francke’schen Bildungseinrichtungen in Halle gegründete Klixer Seminar und deren Nachfolgeeinrichtung, die Uhyster Anstalten. Hier lernten Theologiestudenten Sorbisch, um später ein Pfarramt in der Lausitz zu übernehmen. Auch Lehrer für das sorbische Elementarschulwesen wurden hier ausgebildet.
Lubina Mahling füllt mit ihrer Dissertation eine beträchtliche Forschungslücke der deutschen und sorbischen Geschichte. Schließlich trug Gersdorf mit seinem umfassenden Werk wesentlich zur Alphabetisierung der sorbischen Bevölkerung und zur Modernisierung der sorbischen Gesellschaft bei.
Wosrjedź črjódki čerwjenych, brunych, čornych, běłych a čornoběłych šipjerkatych kokošow wjedźe honač Bobi spokojne žiwjenje. Měr a pokoj knježitej na dworje wowki Katy-Marki, doniž … haj, doniž so jednoho dnja dalši honač z jejka njewudypa. Putki nimaja Bobija hižo zańč. Jich nowy kral rěka Pawl, a kóžda chce so jemu lubić. Tole njemóže sej Bobi lubić dać! Hněwny storči Pawla z kokošaceho rěbla do hownow. Z tym je bój wo prědnosć na kokošacym dworje zahajeny. Štó jón dobudźe a što so při tym wšo stanje, zhonja dźěći wot 5 lět w nowej lóštnej powědce Jurja Kocha. Pisajo za najmłódšich njelutuje awtor ze žortom a šibawosću. Při tym swoje ideje přewšo wobrazliwje zwuraznja. Błyšćate barbne ilustracije wotpowěduja wuběrnje wašnju Kochoweho powědanja. Kniha je chłóšćenka za wuši a woči młodych, ale tež staršich čitarjow.