Młody a njewjazany dóstanje so Krabat do putow čorneho mištra. W Kózłom zeznaje poněčim mašineriju čorneho młyna, kotrejž so po zdaću wuwinyć njemóžeš. Přewodź Krabata a spóznaj hromadźe z nim a druhimi młynskimi, kotre mocy kuzłanje ma a kak zahubny režim přez hłuboke přećelstwo, solidaritu a lubosć přewinješ.
Putacy dyrdomdej, kiž čitarki a čitarjow kóždeje staroby zahorja a k rozmyslowanju pohnuwa. Nětko předleži mištersce napisany roman tež hornjoserbsce.
Wot 14 lět
Benedikt Dyrlich dichtet schon über viele Jahre in sorbischer und deutscher Sprache. Nach seinem Band »Der Tiger im Pyjama – Tiger w nócnej košli« (2012) liegt nun eine weitere zweisprachige Sammlung mit Gedichten und lyrischer Prosa des vielseitigen Autors vor. In den überwiegend nach 2019 verfassten Texten geht Dyrlich insbesondere auf Ereignisse ein, die unsere Welt aus den Fugen geraten ließen – und lassen: Pandemie, Krieg, Rechtsruck. Mit surrealer Bildsprache drückt er Befürchtungen und Ängste aus, doch neben Skepsis schwingt auch leise Hoffnung auf die Hinwendung zum Guten in seinen Versen mit. Ein weiteres Thema ist Dresden, wo der Dichter seit einigen Jahren wohnt und wirkt. Seinen lyrischen Texten hat Dyrlich einen Essay beigefügt, in dem er sich der Poesie der sorbischen Dichterin Marja Krawcec (1948–2014), einer literarischen Weggefährtin, widmet.
Nazhonita wudawaćelka Marka Maćijowa je pohonjowała awtorki a awtorow
pisać za zběrnik eseje, kiž měli čitarstwu nastorki dać, wo tučasnym
stawje a wo přichodźe serbskeje towaršnosće rozmyslować. 19 awtorkow a
awtorow z Hornjeje, srjedźneje a Delnjeje Łužicy je so z přinoškom na
ediciji wobdźěliło: Marcel Brauman, Jadwiga Bujnowska, Róža Domašcyna,
Benedikt Dyrlich, Pětr Dźisławk, Ingrid Hustetowa, Theresa Jacobsowa,
Stefanie Krawcojc, Robert Lorenc, Jan Malink, Jadwiga Malinkowa, Lubina
Malinkowa, Trudla Malinkowa, Werner Měškank, Justyna Michniuk, Ines
Neumanojc, Julian Nyča, Cordula Ratajczakowa a Sylwija Šěnowa. Paleta
temow je šěroka, wjacori wěnuja so mjez druhim pospytej rewitalizacije
serbšćiny. Teksty su přewšo zajimawe po předmjeće a po wašnju powědanja.
Štóž so z nimi zaběra, njedóstanje žane hotowe wotmołwy, pisa
wudawaćelka w swojim předsłowje. Jej je šło wo kritisko-produktiwne widy
na serbsku towaršnosć ze wšelakich stejnišćow. Kniha wobsahuje hornjo- a
delnjoserbske teksty.
Benedikt Dyrlich ist als sorbisch-deutscher Dichter und Publizist weit
über die Grenzen des sorbischen Siedlungsraumes bekannt. 2018/19
erschien im Domowina-Verlag seine zweibändige dokumentarische
Autobiografie mit Auszügen aus Tagebüchern, Briefen und Beiträgen „Leben
im Zwiespalt“. Der Band mit Essays und Wortmeldungen ergänzt zum einen
die Autobiografie mit Texten, die sich tiefgründiger mit einigen darin
nur kurz angerissenen Themen beschäftigen, zum anderen werden auch
Themen beleuchtet, die in der Autobiografie nicht zu Sprache kommen.
Dyrlich widmet sich umfangreich seinen Wurzeln sowie Begegnungen mit
Literatur und Literaten aus dem In- und Ausland, aber auch brisanten
politischen Fragen. Die Ausgabe ist überwiegend deutschsprachig, die
Texte in sorbischer Sprache sind unter anderem Abhandlungen über Werke
des sorbischen literarischen Erbes.
Što serbskich młodostnych zaběra? Kotre temy młodźi ludźo literarnje wobdźěłuja a na kotrym niwowje? LitMiks’24 poda dohlad, kotre symješka so aktualnje na serbskim literarnym polu wuwiwaja a kak sylne su. Přewažnje čerpaja młodźi z dožiwjenjow a nazhonjenjow w swojim wušim wobkruhu a dowola čitarjam z tym wid do swojeho kosmosa, towaršnostne abo samo politiske temy so w powědkach a basnjach skerje marginalnje wotbłyšćuja. Proba zmužitosće, putace wobkedźbowanja na pućowanjach, wysk a stysk lubosće, digitalny stres ... LitMiks’24 je połny zajimawych lyriskich a prozaiskich překwapjenkow, nic jenož za młodych čitarjow.
Awtorki a awtorojo:
Milena Berensmeierec, Jan Bogusz, Fabian
Brycka, Hanka Clausenec, Marie-Charlott Čornakec, Damian Dyrlich,
Franziska Kušec, Hermine Lehmann, Justyna Michniuk, Julius Paška, Milena
Šołćic, Jakub Wowčer, Annamaria Zahonowa, Sara Zellerec
Dóńt serbskeje Židowki Hany Šěrcec z Hórkow zaběra Hórčana Jurja Kocha hižo přez lětdźesatki. Započatk šěsćdźesatych lět je wo Hanje swoje prěnje powědančko napisał a spočatk swojich wosomdźesatych lět rozsudźi so stawiznu znowa powědać – němsce.Awtorej na tym njezaleži, we wšěm historisce korektny być, jeho Hana je literarna figura, powědka wobchadźa z faktami jara swobodnje.Kniha wotzamknje so z dosłowom Hermanna Simona, kotryž na to skedźbni, zo kniha njech tomu přinošuje, zo so na wosud Hany Šěrcec njezabudźe. Tute připóznaće bě Kochej bytostny nastork, stawiznu nětko tež serbsce znowa powědać.
Der zwölfte Band
der Reihe »Die sorbische Bibliothek« ist die erste Anthologie der
Edition. Sie enthält Prosastücke, die allesamt nach 1990 entstanden
sind, überwiegend deutsche Autorfassungen. Unter den neun
Erstveröffentlichungen finden sich Jurij Brězans »Brief an meine Enkel«
in der Übersetzung der Herausgeberin Maria Matschie sowie »Das
Meilensteinpuzzle« von Kerstin Młynkec. Fragen nach dem Woher und dem
Wohin, nach Verwundungen und Vorurteilen, nach Aufbruch und Ausblick
sind zentrale Themen der 22 Erzählungen. Der Form nach vielfältig, eint
sie die beständige Auseinandersetzung mit Herkunft, Identität und
Wandel. Was bleibt, was wird sich verändern?
Autorinnen und Autoren: Jurij Brězan, Benno Budar,
Měrana Cušcyna, Róža Domašcyna, Benedikt Dyrlich, Dušan
Hajduk-Veljković, Lubina Hajduk-Veljkovićowa, Jurij Koch, Kito Lorenc,
Měrka Mětowa, Kerstin Młynkec, Christian Schneider, Dorothea Šołćina,
Angela Stachowa
Pisa Sylwija Šěnowa woprawdźe jeničce za sebje, kaž to prěnja linka w jeje runje w LND wušłej basniskej zběrce „Mosty přez morjo“ sugeruje? Wězo nic. Wopisuje hłubiny w žiwjenju, hdyž so wšo w kole wjerći, duchi šukotaja a nad bjezdnom hwězdy ćěmnje swěća. Znaje pak tež začuće swobody a rytmus žadosćow, hdyž lyriske ja kóždu žołmu přeskoči a suchi kraj docpěje. Jeje nazhonjenja su te čitarjow a čitarkow. Dopomnjenkam so wuwinyć njemóže a nochce. Basnica njeje jenož doma a za sebje žiwa. Je rady a wjele po puću. Ze sympatiju a šćipku ironije rysuje we wjacorych basnjach kuzło morja a steji přemóžena w metropoli swěta, rajskim jabłuku. Rozestaja so z ciwilizaciju a jeje kritiskimi stronami – pčołki su wuhnate, tonuški dyrbja so we woliju kupać a z klikom kupujemy spěšnje nowu płokawu.
Pozastań a zastup do tuteje wosebiteje knihi, luba čitarka, luby čitarjo! Krótki čas jenož traje sněženkowe flockdownkino, pišpota w šlewjerju Hamorskeje milinarnje holanska fata morgana a pyta Julija swojeho nanka, rumpodicha na hodownych wikach. Awtorka tute wokomiki kedźbliwje zapopadnje. Wjedźe će do lubozneje krajiny pod Čornobohom a do wjelewěžateho Budyšina, rozmysluje wo dźiwnosćach serbskeje rěče a česćuje basnikow a wuměłče a rjekow wšědneho dnja.
Stell dir vor, die Welt, so wie wir sie kennen existiert nicht mehr. Durch das rücksichtslose Verhalten der Menschen gegenüber ihrer Umwelt, lassen finstere Mächte ganze Kontinente verschwinden. Lediglich sieben kleine Erdteile bleiben den Menschen. Sieben sterbliche Engel kämpfen um das Überleben der darauf Übriggebliebenen. Vega wird als solch ein Engel auf einem dieser Erdteile, in Sprjewja, wiedergeboren. Sie gilt als die Unerfahrenste von allen. Eigensinnig stellt sie sich ihren Aufgaben und kämpft gegen Dämonen und finstere Gestalten der Hölle. Als sie Kito das Leben rettet, ist sie fasziniert von ihm. Doch etwas Finsteres umgibt ihn. Er wird wütend als er erfährt, dass Vega ihm etwas verschweigt. Mit der Gewissheit, dass er sich dem Bösen zugewandt hat, ist Vega fest entschlossen ihn zurück zu holen. Dabei riskiert sie nicht nur ihr eigenes Leben.
»Susodej njewukaj přez płót, to načini bolace woči«, wě mudre serbske přisłowo radźić. A wěsće něšto na tym je, wšako tči w kóždym přisłowje znajmjeńša kusk wěrnosće. Awtorki a awtorojo noweje antologije serbskeje prozy pak su njedźiwajcy toho susodam »přez płót« pohladali a wo nich žortne abo chutne powědki spisali. Tajkich susodow wšak je wšudźe na swěće, bliskich abo daloko zdalenych.
W knize zastupjeni su Měrana Cušcyna, Jěwa-Marja Čornakec, Róža Domašcyna, Lubina Hajduk-Veljkovićowa, Marja Krawcec, Lydija Maćijowa, Měrka Mětowa, Marja Młynkowa, Sylwija Šěnowa, Dorothea Šołćina, Jurij Brězan, Beno Budar, Benedikt Dyrlich, Pětr Dźisławk, Dušan Hajduk-Veljković, Jurij Koch, Křesćan Krawc, Jan Lajnert, Kito Lorenc, Alfons Wićaz a Jan Wornar. W swojich powědkach pisaja wo tajkich a wonajkich zetkanjach.
Es ist das Jahr 1939 in dem Oberlausitzer 200-Seelen-Dorf Horka bei Kamenz. Die jugendliche Hana, Tochter einer Jüdin aus Dresden, katholisch getauft und bei sorbischen Adoptiveltern aufgewachsen, führt ein unbeschwertes Leben. Doch auch in Horka, das weit entfernt von den großen politischen Ereignissen zu sein scheint, vollziehen sich beunruhigende Veränderungen. Als ein Dorfbewohner auf mysteriöse Weise zu Tode kommt, sieht sich auch Hana zunehmend bedroht ... Jurij Koch, der selbst aus Horka stammt, hat der jungen Frau in seiner sorbischsprachigen Novelle „Židowka Hana“ schon 1963 ein literarisches Denkmal gesetzt. Nach über einem halben Jahrhundert liegt nun erstmals eine weitgehend überarbeitete deutsche Fassung der Novelle vor. Der Gründungsdirektor des Berliner Centrum Judaicum, Hermann Simon, begibt sich in einem Nachwort auf die Spuren des realen Vorbilds für die literarische Figur der „Jüdin Hana“.
Im Frühjahr 1996 entschließt sich Jurij Koch (*1936), ein Tagebuch zu führen. In den Mittelpunkt seiner Beobachtungen gerät dabei der dramatische Kampf eines Lausitzer Dorfes gegen seine „Grubenfahrt“. Koch dokumentiert die letzten Jahre von Horno, den Widerstand vieler Bewohner gegen die drohende Umsiedlung und, wie dieser letztlich gebrochen wurde. Zugleich beleuchtet er das Geschehen in der Welt. Sein Tagebuch ist eine Niederschrift zeitkritischer und selbstreflexiver Betrachtungen einer Landschaft, deren Umbrüche wie in einem kleinen Kosmos als Weltangelegenhiet erkennbar sind. Bei allem Ernst der Themen schreibt Koch mit Humor und sehr unterhaltsam. Eingeschoben sind literarische Texte des Autors aus den 1990er-Jahren, unter anderem ein bislang unveröffentlichtes Romanfragment.
W druhej knize swojeje awtobiografiskeje twórby rysuje Benedikt Dyrlich mězniki a etapy žiwjenja po přewróće. Prěni kapitl wopřijima lěta 1990 do 1995, w kotrychž bě zapósłanc Sakskeho krajneho sejma. Druhi kapitl je wěnowany dobje, w kotrejž skutkowaše jako šefredaktor Serbskich Nowin, a třeći wobsahuje čas po ćežkim njezbožu w lěću 2009, kiž jeho powołanske žiwjenje njejapcy skónči. Přewrót je tež Dyrlichowe žiwjenje bytostnje přeměnił, wostał pak je jeho bojowniski duch. Hač jako politikar, nowinar abo předsyda Zwjazka serbskich wuměłcow, njesprócniwje, druhdy tež ze zasakłej hejatosću, je Dyrlich za přichod serbstwa a serbskeho wuměłstwa, za swobodu medijow a demokratiju w Serbach wojował a při tym njerědko njehnadu žnjał. Kniha dokumentuje jeho žiwjenje w nowych politiskich wobstejnosćach a jeho wid na podawki časa, zdobom je putacy zarys najmłódšich serbskich stawiznow.
Im zweiten Band seiner Autobiografie beschreibt Benedikt Dyrlich die Etappen nach der Wende. Das erste Kapitel des Bandes umfasst die Jahre seines Wirkens im Sächsischen Landtag als Abgeordneter der SPD-Fraktion, das zweite die Zeit, in der er Chefredakteur der sorbischen Tageszeitung „Serbske Nowiny“ war. Das dritte Kapitel schildert die Jahre nach seinem schweren Unfall im Sommer 2009, der ihn plötzlich aus dem beruflichen Alltag riss. Der Umbruch 1989/90 hat auch Dyrlichs Leben entscheidend verändert, beständig war jedoch seine kämpferische Natur. Ob als Politiker, Journalist oder Vorsitzender des Sorbischen Künstlerbundes, unermüdlich, bisweilen mit ungestümer Hartnäckigkeit, setzte er sich für die Gegenwart und Zukunft seines Volkes ein, für dessen Literatur und Kunst. Er stritt für die Unabhängigkeit der Medien, für Demokratie bei den Sorben und fiel dabei nicht selten in Ungnade. Das Buch zeichnet seinen Weg in den neuen politischen Verhältnissen und seine persönliche Sicht auf die Ereignisse zum Zeitpunkt des Geschehens. Zugleich ist es ein spannender Abriss der jüngsten sorbischen Geschichte. Die Zeitdokumente wurden zumeist in obersorbischer Sprache verfasst. Diese wurden von Dietrich Scholze ins Deutsche übertragen.
Što stawa so w času zeza časa? Kajke nitki pletu so tam a sem? – Jenož jedna runina njeje wěc Róže Domašcyneje. W swojich basnjach a krótkich tekstach pohibuje so pře wšě płoty, doprědka a dozady, baje a basni. Wušiknje zapleće zwučne zynki, dwu- a wjacezmyslnosće, přisłowa a bajki. Swět dźensa je hłuboka studźeń, z kotrejež čerpa – často intuitiwnje, druhdy cyle wědomje, preciznje, potom zaso sarkastisce, stajnje pak połna idejow a fantazije. W nowej zběrce wěnuje so basnica znowa jej bliskim temam kaž serbskej rěči, zničenemu krajej, nahrabnosći, zachodnosći zemje a žiwjenja a bóle hač dotal njezwučenym wobkedźbowanjam a fantastiskim wumyslenkam w přirodźe. We wjacorych tekstach hraje sej z rostlinami a zwěrjatami a wotkryje při basnjenju zwiski k přirodźe a molerstwu. Dokelž su w zběrce wjacore němske teksty, móže kedźbliwy čitar rozdźělne puće při nastaću serbskeje a němskeje basnje přirunać. Njech so wotewri a basnicy sćěhuje!
Předležaca kniha nasta jako rezultat njewšědneho zhromadneho dźěła třoch serbskich awtorkow Měrany Cušcyneje, Róže Domašcyneje a Měrki Mětoweje. W rjećazowej basni z 39 štučkami nawjazuje kóžda z nowej štučku na předchadźacu, kotruž je druha basnica pisała. Takle pućuja kaž podłu rjećaza po Łužicy. Zhromadny puć wjedźe je wot Budyšina a Čornoboha po dalokej holi hač do Błótow a zaso wróćo.
„Wuběrna rěč, njeličomne schowane pokazki, tójšto njezwučenych pohladow a chětro wosobinskich dohladow a k tomu tři wustojne basnicy, kotrež so mjez sobu wobwliwuja, na so nawjazuja, a sej při tym tola swójski raz zdźerža. Znaki pominaki kopolaki ─ to je njewšědna kniha, bjezdwěla, a zda so mi, zo mamy z njej měznik načasneje serbskeje lyriki před sobu.“
Měrćin Wjenk, Serbski rozhłósPřeborkana krajina, cuzy a domjacy, serbska rěč, wothłós dźěćatstwa – hłuboko sahace přeměnjenja steja w srjedźišću jich rozmyslowanjow. Čornoběłe fota Jürgena Maćija wudospołnja teksty. Wón je z kameru po puću był a wokomiki zapopadnył, kiž mysle a začuća rjećazoweje basnje na wuměłske wašnje dale pletu a swójsku stawiznu powědaja.
Drei Autorinnen, ein Werk
„Znaki pominaki kopolaki“ (Zeichen Mahnung Stolperstein) nennt sich ein neues Buch, das als Resultat einer ungewöhnlichen Zusammenarbeit der drei sorbischen Autorinnen Měrana Cušcyna, Róža Domašcyna und Měrka Mětowa entstanden ist. In einem Kettengedicht mit 39 Strophen greift jede Dichterin mit ihrem Text Gedanken aus dem vorangehenden auf. Gemeinsam sind sie wie an den Gliedern einer Kette in der Lausitz unterwegs. Ihr Weg führt sie von Bautzen und dem Czorneboh durch die weite Heide bis in den Spreewald und wieder zurück. Überall begegnet ihnen ein tiefgreifender Wandel: Tagebaue fressen Landschaft, Alteingesessene treffen auf Fremde, Sprache zerbröckelt, Kindheit – ein Nachhall. Schwarzweiße Fotografien von Jürgen Matschie ergänzen die Texte mit einer eigenen Sicht. Mit dieser einmaligen Ausgabe bekommt der Leser ein Buch über eine ungewöhnliche poetische Reise zu den Umbrüchen in der Lausitz in die Hand.
Benedikt Dyrlich, aufgewachsen in der sorbisch-katholischen Oberlausitz, ist ein kantiger Typ, der schon als junger Mann stets und ständig aneckte. 1964 verließ er den gängigen Werdegang eines DDR-Schülers und kam an das Bischöfliche Vorseminar in Schöneiche bei Berlin. Er sollte Priester werden. Aber Geistlicher wurde er nicht, stattdessen Literat, Theaterdramaturg, Politiker, Chefredakteur – ein Mensch der Worte und der Tat, ein Patriot, der Widerspruch nicht scheute, wenn ihm etwas gegen den Strich ging, der aber auch Zugeständnisse machen musste, wenn er Gefahr lief, seine Zukunft aufs Spiel zu setzen. Mit Auszügen aus Tagebüchern, Briefen und Beiträgen, die er seit Beginn der 1970er-Jahre gesammelt hat, zeichnet er im ersten Teil seines zweibändigen Werkes rückblickend Etappen seiner Biografie wie auch die Verhältnisse in der DDR bis zum politischen Umbruch im Herbst 1989. Eine Besonderheit des Buches ist, dass es Einblick gewährt in die „Wortschmiede“. Man erfährt Hintergründe, teils sogar den Entstehungstag einiger von Dyrlichs bekanntesten Gedichten.
Róžeńčan kružk pisacych skutkuje nětko hižo 55 lět. Zrodźił je so 1963 na nastork wosebje Jurja Šěna ze Šunowa a Marje Brězanoweje z Łazka, ale tež dalšich ludowych awtorow, kotřiž pisachu tehdy z nutřkowneje potrjeby přećelam a znatym składnostne basnje.Dźensa basnja a pisaja pod nawodom Bena Budarja, kiž so hižo wjele lět swěru wo kružkarjow stara, Katrin Domašcyna z Hórkow, Monika Kochowa z Pančic-Kukowa, Blandina Ledźborjowa z Ralbic, Maria R.-Šołćina z Pančic-Kukowa, pod pseudonymom »Bomikowa« pisaca ludowa awtorka ze Šunowa, Hrjehor Nawka z Wotrowa a Marko Rab z Pančic-Kukowa, kiž bydli mjeztym tež w Pólskej. Wšitcy su z tekstami w knize zastupjeni, tež wudawaćel sam. Zastupjena je tež dołholětna kružkarka njeboh Marja Krawcec. Krótko do swojeje njejapkeje smjerće je sep basnjow za nowu zběrku wupytała, mjez nimi dwě dotal njewozjewjenej.
Žiwjenski puć basnika a spisowaćela Benedikta Dyrlicha njebě a njeje płony, je skerje kamjenjaty. Hač jako student w Erfurće a w Lipsku, jako hladar chorych w Kamjenicy, jako dramaturg w Budyšinje, jako zapósłanc Sakskeho krajneho sejma, jako šefredaktor Serbskich Nowin a nic naposledk jako njesprócniwy narodny a wuměłski prócowar, husto dyrbješe njesměrnje wojować, zo móhł po swojim puću dale kročić, dokelž jemu kamjenje do puća walichu. W dwěmaj knihomaj – druha wuńdźe 2019 – rysuje awtor wróćo zhladujo z putacymi wurězkami z dźenikowych zapiskow, listow a pojednanjow mězniki a etapy swojeho žiwjenja. Wosebitosć awtobiografiskeje twórby je, zo njezhoni čitar jenož wjele wo žiwjenju awtora a wobstejnosćach w kraju, ale zo poskića so jemu tež njewšědny dohlad do »małeje komorki«, w kotrejž nastawa a rosće poezija.
W Budyšinje je so grawoćiwy njeskutk stał. Znateho trenarja wolejbuloweho towarstwa »Běła hwězda« su zamordowaneho w sportowni namakali. Młoda serbska komisarka Janka Žurowa, kotraž z mužom a synom w měsće bydli, a jeje němski kolega a nježenjenc Alek dyrbitaj tak skoku kaž móžno mordarja wuslědźić, wšako hrozy strach, zo je sej něchtó do hłowy stajił, wuspěšnych trenarjow morić. Slědźenja wjedu komisarow do swěta dorostoweho sporta, a čim bóle so do pada zanurjataj, ćim wjetša bywa ličba podhladnych.Zabawnje powěda Lubina Hajduk-Veljkovićowa wo pytanju winowateho. Wosebitosć jeje noweje kriminalki je serbsko-němski miljej, w kotrymž jedna. Ze žortom wopisuje awtorka, kak mjez komisaromaj tež wšelakeho narodneho wašnja dla přeco zaso k napjatosćam dóńdźe.
Źewjety a z tym slědny zwězk cełkownego wudawka Spisow Mata Kosyka wobzamknjo historisko-kritiske wudaśe twórbow nejwuznamnjejšego dolnoserbskego basnikarja, kótarež jo se zachopiło z nowym lěttysacom w lěśe 2000.Slědny zwězk wopśimjejo wót Kosyka wupołnjony cerkwiny awtobiografiski napšašnik w engelskej rěcy, nimske słužbne teksty z wósadnych knigłow, kenž jo Kosyk ako faraŕ wjadł, a serbskej pśinoska z Casnika. Pśizamknu se dodanki a korektury k prědnym wósym zwězkam, drugi źěl casoweje tablice za lěta wót wudrogowanja 1883 do 2017, pśispomnjeśa a ako zakóńcenje dosłowo wudawarjowu, k tomu cełkowna bibliografija a registry Kosykowych twórbow, wósobow a městnosćow ze wšych źewjeś zwězkow
Až jo pěsnikaŕ Pittkunings teke wuběrny znajaŕ poezije, pokazujo se w nowej zběrce lyriki pó dolnoserbsku. Ako jeje wudawaŕ jo pśeglědał serbske casniki, casopise, knigły a Pratyje a jomu su se zespódobali pěsni wót pśisamem 50 basnikarkow a basnikarjow. Mjazy nimi su serbske z Dolneje a Górneje Łužyce a teke poety drugich narodnosćow, kótarychž lyriske twórby su dostali dolnoserbske pśebasnjenje.Knigłam jo pśidana cejdejka, na kótarejž jo słyšaś něźi połojca tych wušej 100 basnjow. Wóni wjedu nas pśez žywjenje w běgu lěta a w Serbach rowno tak ako pó tych wšakich drogach lubosći a cłowjeka na swěśe.